فیدیبو نماینده قانونی دفتر نشر فرهنگ اسلامی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع)

کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع)

نسخه الکترونیک کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع) به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع)

کمتر حادثه تاریخی است که از رنگ تبلیغات سیاسی امویان و عباسیان و یا تعصبات دینی مذاهب مختلف برکنار مانده و حقیقت آن دگرگون نشده باشد. لذا برای دریافت حقیقت تاریخی ــ هرچند بر اساس مظنه و احتمال هم باشد ــ خواندن متن تاریخ آن سال‌ها به‌تنهایی کافی نیست، بلکه باید تاریخ را با دیگر شرایط، از جمله وضع جغرافیایی، اقتصادی و اجتماعی سنجید، چنان‌ که شیوه علمی تاریخ‌نویسان امروز هم همین است.

ادامه...
  • ناشر دفتر نشر فرهنگ اسلامی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 1.31 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۲۰ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع)

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



به نام خدا

ادیب نامدار، نویسنده توانا و مورخ بزرگ، دکتر سیدجعفر شهیدی، یکی از مفاخر تاریخ علم و ادب اسلام و ایران است.
دکتر شهیدی آثار گرانبهایی در حوزه­ی تاریخ و سیره­ی معصومین(ع) از خود به یادگار نهاد که در جامعه مخاطبان ایرانی و غیر ایرانی خود فوق­العاده تاثیرگذار بوده است، به گونه­ای که بعضی از آثار او تا کنون دهها بار به چاپ رسیده­ است.
یکی از افتخارات دفتر نشر فرهنگ اسلامی، این است که دکتر شهیدی در زمان حیات خود، نشر بخش قابل توجهی از آثار خود را به دفتر نشر فرهنگ اسلامی سپرد و این مسئولیت افتخار­انگیز ما را بر آن داشته است که اینک مجموعه­ای از آثار ایشان را در یک بسته­ی فرهنگی به دوستداران اسلام و اهل بیت پیامبر عظیم الشان اسلام(ص) تقدیم کنیم.
این آثار، در عین برخورداری از ژرفای علمی، با زبانی سلیس، به مطالب اصلی و غیر حاشیه­ای پرداخته و به همین دلیل با استقبال وسیع خوانندگان رو­به­رو شده است.
از درگاه خداوند بزرگ، علوّ درجات روح بلند مرحوم دکتر سیدجعفر شهیدی را درخواست می­کنیم و ضمن ارج نهادن به یاد و خاطره آن نویسنده­ی سترگ، از خدا می­خواهیم که ما را در راه نشر آثار چنین مردان نامداری موفق و سرافراز فرماید.

چنین باد
دفتر نشر فرهنگ اسلامی

۱

الَّذِین یسْتَمِعُون الْقَوْل فَیتَّبِعُون احْسَنَهُ(۱)

حادثه ای که از نو درباره آن به جستجو برخاسته ام به تازگی رخ نداده است. همه آشنایان با تاریخ اسلام ــ مسلمان باشند یا نه ــ از چگونگی آن آگاهند. بیش از هزار سال است از آن بحث کرده اند، پیرامون آن کتاب ها نوشته، شعرها سروده، مرثیه ها ساخته و مجلس ها بر پا داشته اند. در طول هزاروسیصدوچند سال میلیون ها تن برای زنده نگاه داشتن خاطره آن گرد هم آمده، اشک ریخته اند. هزاران انسان در راه پاسداری خاطره آن کشته شده و کشته اند. در طول بیش از سیزده قرن صدها تن، سنی، شیعی و ده ها تن مسیحی و پیرو کیش های دیگر هریک به نوعی آن را تجزیه و تحلیل کرده اند. قهرمان حادثه را ــ مطابق دلخواه و یا دریافت خود ــ بیشتر ستوده و کمتر بر او خرده گرفته اند. کوشش و کشته شدن او را عدالت خواهی، فداکاری، قهرمانی و یا قدرت طلبی نامیده اند. اینان در کار خود آزاد بوده و هستند. از نظر من بسیاری از آنان راه راست می جسته اند و دسته ای از ایشان خود را در آینه حادثه نگریسته، سپس از آرزوها و اندیشه های خویش مظهری پدید آورده اند.
من نه چون شیعیان دلباخته صافی اعتقاد می خواهم بگویم او خود را به کشتن داد تا نزد پروردگار میانجی گناهکاران شیعه شود، تا با چنین قضاوتی مقام او را با مقام مسیح ـ در دیده ترسایان ـ همانند کنم، و نه چون بعضی شرقیان شیفته تاریخ نویسان اروپای قرن نوزدهم او را ناراضی، ماجراجو و عصیانگر رژیم ملی عربی دمشق می دانم و نه چون بعضی ناخرسندان بازار روز، برای توجیه افکار و عقاید خویش، کردار او را دلیل مدعای خود می آورم تا از روی آزادی خواهی مخالف حکومت دیکتاتوری و خواهان رژیم سوسیالیستی بسازم. هریک از آنها می توانند این حادثه را آن چنان که خود می خواهند ـ نه آن چنان که بوده است ـ توجیه کنند، اما با چنین روشی در تحلیل تاریخ، آنچه کمتر نشان داده خواهد شد حقیقت خارجی است.
همچنین مقصود من از نوشتن این یادداشت ها مقتل نویسی، تبلیغ مذهبی و حتی نوشتن تاریخ نیست. هنگام گردآوری اسناد و طبقه بندی آن کوشیده ام تا خود بدانم آنچه رخ داد چرا رخ داد. کوشیده ام تا پاسخ این چرا از لابه لای حوادث داده شود، آن گاه آن پاسخ را ـ که امیدوارم دریافته باشم ـ در معرض قضاوت خوانندگان بگذارم. پیدا کردن پاسخ این چرا تنها خود به خاطر حادثه نیست. زیرا آن حادثه به هر صورت که بود رخ داد و اکنون قرن ها بر آن گذشته است. اما چون درست بنگریم می بینیم آن حادثه خود جزئی از تاریخ است؛ تاریخی که رویدادهای آن یکی معلول دیگری است؛ تاریخ تمدنی بزرگ که سیر آن هرچند در شرایط مختلف زمان و مکان، با کندی و تندی، گسترش و درهم رفتگی همراه بوده، هیچ گاه متوقف نشده است. حتی در این عصر هم اگر از جهتی سیر آن کند شده باشد، از جهت های دیگر ابعادش قوی تر و فراگیرتر شده است.
برای آنکه پاسخ درست را بیابیم دین و معتقدات خود را نادیده گرفته ام. روایات و داستان های ضد و نقیض بیش از یک قرن را کنار هم گذاشته ام و از میان همه، آن را نوشته ام که گذشته از تاریخ درست، شرایط اقلیمی، دینی، اقتصادی و اجتماعی نیز آن را تایید می کند. من در این کتاب از زاویه ای به این حادثه نگریسته ام که در گذشته کمتر به آن توجه کرده اند. اگر در چنین کوششی توفیق یافته باشم، یقین دارم آنچه به دست آورده ام عبرتی برای حال و آینده خواهد بود. چه اگر قهرمان حادثه کشته شده است، آنچه او برای آن جنگید و آنان که برای رسیدن به آن هدف به او وعده یاری دادند و به وعده خود وفا کردند یا نکردند در طول تاریخ فراوان بوده و هستند و خواهند بود.

۲

الَّذِین طَغَوْا فِی الْبِلادِ فَاکثَروا فِیهَا الْفَسَادَ(۲)

اگر کسی بخواهد تنها با تتبع در سی سال تاریخ اسلام، حادثه سال شصت و یکم هجری را تحلیل کند، ممکن است به چنین نتیجه ای برسد:
از نیمه دوم خلافت عثمان تا پایان دوران حکومت معاویه به تدریج اصول و یا بعضی از اصول رژیم حکومت اسلامی دگرگون شد و به اصطلاح مسلمانان بدعت ها در دین پدید آمد. در حکومت معاویه این دگرگونی به نقطه اوج رسید، از آن جمله عدالت که رکن اصلی این دین است، تقریباً منسوخ شد. قتل ها، تبعیدها، مصادره اموال بدون مجوز شرعی یا به استناد مجوزهای قابل انتقاد، شکنجه و آزار به خاطر گرویدن به مذهبی خاص یا داشتن طرز تفکری مخصوص رواج یافت. ظهور این بدعت ها سبب پدید آمدن و رشد سریع مردم ناراضی شد و جامعه عربستان آن روز را مهیای شورش ساخت. اما در سراسر زندگانی معاویه مانعی بزرگ مجال نمی داد ناخشنودان با وی یا با عاملان وی درافتند. این مانع، قدرت مرکزی شام در سایه زیرکی و کاردانی زمامدار از یک سو و هوشیاری و شدت عمل حاکمان و ماموران آشکار و مخفی آنان از سوی دیگر بود. تسلط دستگاه بر اوضاع، هر اجتماع مخالفی را در هم می ریخت و هر توطئه را در کوتاه ترین مدت سرکوب می کرد.
مرگ معاویه و زمامداری یزید دریچه ای به روی مردم ناراضی گشود. آنان فرصتی یافتند تا گرد هم آیند و یزید را که گذشته از نداشتن شرایط اخلاقی لازم برای عهده داری خلافت، برخلاف رژیم معمول اسلامی عهده دار حکومت شده بود، براندازند و خلافت را به مسیر نخستین خود، انتخاب پیشوا از راه اجماع امت ــ مراجعه به آرای عمومی ــ برگردانند و چندان که بتوانند بدعت ها را نسخ کنند.
به ظاهر هدف مخالفان و ناخشنودان این بود. اما از سوی دیگر، حکومت تازه دمشق که بر پایه قدرت موروثی ــ و برخلاف سیرت مسلمانی ــ بنا شد، می خواست تا هرچه زودتر اساس سلطنت نوبنیاد را محکم کند. طبیعی است که در چنین موقعیتی، نخستین اقدام او مطیع ساختن ایالت های اسلامی ــ حجاز و عراق ــ تابع دمشق و بیعت گرفتن از نامزدهای احتمالی خلافت در این ایالت ها و تسلیم کردن آنان بود.
حجاز از اهمیت معنوی خاصی برخوردار بود. و مردم آن در دیده مسلمانان ارجی مخصوص داشتند. اسلام در شهر مکه آشکار شد. قبله مسلمانان و زیارتگاه هرساله ایشان در این شهر قرار داشت. مدینه مقرّ پیغمبر و خلفای او بود. سی وپنج سال کارهای حوزه اسلامی در این شهر حل وفصل می شد. قبر پیغمبر و مسجد او که مسلمانان به آن ارج فراوان می نهادند، در این شهر بود.
مسلم است که سیاست پیشگان دمشق موقعیت این شهرها را به خوبی می دانستند، اما اطمینان داشتند از جانب مکه خطری متوجه آنان نیست؛ زیرا گروهی بزرگ از خویشاوندان حکومت جدید (بنی امیه) در آن شهر بسر می بردند. این قبیله با دیگر قبیله ها پیوند خویشاوندی و یا زناشویی داشت و رعایت سنت های قبیله ای مانع می شد بیگانه را بر خویش ترجیح دهند.
از سوی مردم مدینه نیز چندان نگران نبودند، زیرا از سال ها پیش مهاجرانی از تیره ابوسفیان و نیای او و دوستداران آنها به این شهر آمده بودند. آنها هیچ گاه طرف بنی امیه را به خاطر بنی هاشم یا دیگر تیره ها رها نمی کردند. کارشکنی امویان پس از قتل عمر در راه خلافت علی(ع)، هنگام تشکیل شورای شش نفری و انتخاب عثمان نمونه ای از قدرت این دسته در این شهر است.
تنها ایالتی که حکومت تازه از آن نگرانی داشت، عراق بود و از تنها نامزد خلافت که می ترسید، حسین بن علی(ع). در عراق از سال ها پیش کفه تیره اموی وزنی نداشت، بلکه چنان که در فصل های آینده خواهیم دید توازن مُضَری و یمانی(۳) که بیشتر درگیری های عرب پیش از اسلام و پس از اسلام معلول این عدم توازن است به هم خورده بود، به این جهت عراق دیده به بنی هاشم دوخته و از بنی هاشم ناخشنود بود.
آشوب سال های آخر خلافت عثمان که به کشته شدن او منتهی شد، رویارویی ایستادن دو شهر بصره و کوفه در خلافت علی(ع)، جنگی که معاویه پدر یزید را تا آستانه سقوط راند، جدا شدن تیره بزرگی از مسلمانان پارسا از امت اسلام و درگیری و کشتار آنان، همه در این منطقه پی ریزی شد. یزید سخن پدر را به خاطر داشت که: «اگر عراقیان هر روز از تو بخواهند حاکمی را عزل و حاکمی را نصب کنی بپذیر، زیرا عوض کردن حاکم آسان تر است تا رویاروی ایستادن با صدهزار شمشیر».(۴)
هنگامی که یزید به پادشاهی نشست، سه تن از فرزندان صحابه در مدینه بسر می بردند. این سه تن در دیده مردم بزرگ بودند و جامعه اسلامی به آنان ارج می نهاد: حسین بن علی، عبدالله پسر زبیر و عبدالله پسر عمر. مسلّم بود که پسر زبیر و پسر عمر آن شایستگی را که حسین می داشت نداشتند. پدر حسین سابق در اسلام، داماد پیغمبر و شوهر دختر او، سال ها در عراق خلافت کرده بود. رفتار حسین با مردمان در عهد معاویه، بزرگواری و بزرگ منشی وی، آزادی و آزادمردی او، عراقیان را شیفته اش ساخته بود. اگر عراقیان او را به سوی خود می خواندند و اگر او به پا می خاست، دمشق با فاجعه ای بزرگ روبه رو می شد. یزید و پیرامونیان او به خوبی می دانستند باید به هر صورت که ممکن است حسین را زیر فرمان آورند و یا کار او را بسازند، تا بار دیگر عراق سر جایش بنشیند و جنگی نظیر آنچه در صحرای صفین روی داد، تجدید نشود.
آن نامه تندی که یزید در نخستین روزهای خلافت برای حاکم مدینه نوشت،(۵) نتیجه همین احساس خطر بود. اگر یزید بی آنکه آشوبی برخیزد و پیش از آن که حسین متوجه عراق شود و پیش از آن که عراقیان بتوانند با او ارتباطی برقرار کنند موفق می شد، کار پسر زبیر و فرزند عمر و دیگر دیده دوختگان به خلافت نیز پایان می یافت و انقلاب پیش از آن که رشد کند، در نطفه خفه می شد. برای همین است که یزید بیشتر فشار خود را بر حسین وارد آورد. اما پیش بینی دمشق چنان که انتظار آن را داشتند تحقق نیافت. حسین نه در مدینه بیعت کرد و نه در آنجا و یا در مکه کشته شد. از مدینه به مکه و از مکه به عراق رفت تا کاری را که پدر و سپس برادرش آغاز کردند و ناتمام ماند، پایان دهد.
هنگامی که دمشق از راه توطئه چینی شکست خورد و وسعت دامنه خطر افزایش یافت، تصمیم گرفت از نیروی نظامی استفاده کند. فرماندهی لایق و سخت دل به عراق فرستاد. او نخست نماینده حسین، مسلم بن عقیل، را که در کوفه بسر می برد، با تنی چند از هواداران او کشت و زهرچشمی از مردم گرفت. سپس کار حسین و یاران او را پایان داد. این است خلاصه آنچه درباره علت این حادثه نوشته اند.
این تجزیه و تحلیل در نخستین نظر بسیار طبیعی و منطقی می نماید و شاید گروهی از پژوهندگان را خرسند سازد، اما در اینجا پرسشی پیش می آید که پاسخش در آنچه نوشته شد نیست.

نظرات کاربران درباره کتاب پس از پنجاه سال پژوهشی تازه پیرامون قیام حسین(ع)

بعد از خواندن این کتاب دید انسان به وقایع عاشورا تغییر جدی می کند.
در 1 سال پیش توسط mon...lab
داریم به محرم نزدیک میشیم. خیلی کتاب خوبیه برای خوندن پیش از محرم
در 1 سال پیش توسط mas...gan
پس از پنجاه سال: پژوهشی تازه درباره قیام حسین علیه السلام http://ganje.blog.ir/post/۵۵ کتاب سعی دارد تا با دید یک تاریخ نگار به صورت علمی و خارج از دیدگاه های شیعی یا سنی و ... به حادثه ی کربلا بپردازد. نویسنده حتی گاهی شنیده های معروفی از حادثه کربلا را به صراحت رد کرده است. یا به دلیل این که با سایر روایت های تاریخی تناقض داشته و یا با شرایط زمانی، مکانی و منطق جور در نمی آمده برای رد این ها دلیل های محکمی آورده و هم چنین به قصد و غرض های پنهان پشت این تحریف ها اشاره کرده. شهیدی در روایت خود از کربلا به مخرج مشترک روایات تکیه کرده ینی ان هایی ک در اغلب این روایت های مختلف از تاریخ نویسان متعدد امده از ان ها هم باز به ان هایی اشاره کرده و قبول میکند ک با منطق جامعه ی ان زمان و شرایطش جور در میامده در همین راستا در جایی می نویسد ک هر چه به حادثه ی عاشورا نزدیک میشویم تناقض ها میان روایت های مختلف بیشتر می شود تا انجایی ک تنها می توان گفت این حادثه در روز دهم محرم رخ داده با همه ی این ها کاش در تمامی این موارد به موارد اختلافی ارجاع میداد و اقوال مختلف بیشتر نقل می شد. حداقل در پاورقی ک خواننده اطمینان بیشتری ب اسناد پیدا کند. در واقع ما در کتاب نتیجه ی این بررسی ها را میخوانیم نه خود بررسی ها را. البته به موارد متعددی هم اشاره شده نویسنده برای زدودن تحریفات وارد بحث های رجالی و گاهی تبار شناسی راویان می شود این ک فلان راوی احتمالا خواسته از فلان جانی کربلا که هم قبیله ی وی بوده رفع اتهام کند یا گناهی بشورد یا فلانی در محضر یزید تملق کرده که طول جنگ را انقدر کم گفته و ... اما نقطه ی درخشان کتاب و نگاه خاص نویسنده ان جاست که به جست و جوی علت های واقعه عاشورا پرداخته ... اما نه به سادگی یک تحلیل سیاسی یا ... مناسب اغراض سیاسی روز، بلکه نویسنده تاکید دارد تا برای تحلیل و فهم چنین واقعه ای باید به ریشه ها و تحولات چندین دهه قبل پرداخت، حتی تا پیش از بعثت ... این که چرا عده ای کوفی امام را میخواهند و بعد همان ها وی را به آن وضع میکشن ؟ این که چرا اصلا جز خویشان کسی از مکه و مدینه امام را همراهی نکرده؟ یعنی از این دو شهر کسی چون مردم کوفه قیام نکرد؟ این که چرا کوفه به این سرعت تغییر کرد؟ و مهم تر این که چطور جامعه ای که در عصر پیامبر آن طور مهربانی ها و گذشت ها و برادری ها و ... به خود دیده بود تنها در ۵۰ سال به این جا رسید که برای زر و زور چنین بی عدالتی هایی کنند؟ کتاب در این زمینه مطالب ارزشمند و درخشانی دارد از تبار شناسی ها و شخصیت شناسی اعراب، این که قبل از اسلام چطور بودند و قبایل با هم چه مناسباتی داشتن این مناسبات و رقابت ها بعد از اسلام چه شد اوضاع در زمان خلفا چطور بود و چطور رفته رفته خوی جاهلی و اشرافی زنده شد و برابری اسلامی جایش به نسب و حسب ها داد و ... کتاب جامعه و نسل های مسلمانان را بررسی کرده نسلی که با واقعه همزمان بوده و این که مردم کوفه و شام آن زمان، اسلام خود را از چه کسی گرفتند؟ از اسلام چه میدانستند؟ شامات چطور مسلمان شدند و از مسلمانی چه میدانستند؟ ... اوضاع مدینه و مکه اصحاب و تابعین چطور بود و .... و کتاب در این زمینه به حق عالی بود. با همه ی این دقت نظر ها اما نویسنده در یکی دو فصل اخر جانبدارانه مینویسد و به شوق امده و هم چون مقتل نویسان روایت را ادامه میدهد و نه یک تاریخ نگار. در مجموع کتاب عالی بود و با آن فهم رفتار کوفیان رفتار یاران و همراهان امام و رفتار مردم شام و ... در مواجعه با کاروان فهم پذیر شد. اتفاقات بدعت ها و تحولاتی که بعد از رحلت پیامبر رخ داد و موجب تحریف کامل اسلام شد. نسب هایی که جای برابری را گرفت. نمیدانم چقدر به اوضاع امروز ما شبیه باشد یا نه ولی حقیقتا ادم را به فکر فرو میبرد ... http://ganje.blog.ir/post/۵۵
در 10 ماه پیش توسط syd...ini
نویسنده به دور از تعصب و با علم به کتاب های پیشین، دلایل رخدادن واقع عاشورا رو به خوبی به ما نشان می دهد.
در 1 سال پیش توسط احمد نعمتی
خوب بود.از نظر نگارشی خیلی خوب و روان نوشته شده.
در 1 سال پیش توسط مجتبی ملایی
این کتاب بسیار عالیه پشنهاد می کنم غفلت ننمایید
در 1 سال پیش توسط ben...i79
استاد شهیدی واقعا عالم بزرگی هستن و همه نوشته هاشون خوندنی باید همه واقعیات رو بخونن و در روضه ها و جلسات اگر مطلب خلاف واقعیتی گفته میشه با استناد به کتاب، مداح یا منبری رو مطلع کنن تا تحریفات بوجود آمده در زمینه عاشورا جای واقعیت اصلی رو نگیره
در 1 ماه پیش توسط yas...d14
بسیار کتاب جامع و کامل و برخوردار از نثر روان و منطبق با تاریخ است
در 1 سال پیش توسط far...jaf
کتاب فوق العاده ایه نگاهی نو به حادثه کربلا اینکه نویسنده سعی کرده از دید یک فرد بی طرف قضیه رو بررسی و روایت کنه،روایت رو خواندنی تر و لذت بخش میکنه
در 4 ماه پیش توسط ss....786
کتاب دانلود کردم ولی وقتی خواندن میزنم کتاب باز نمیشه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
در 4 ماه پیش توسط نسرین آقاجری