فیدیبو نماینده قانونی نشر آموت و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب اتاق

کتاب اتاق

نسخه الکترونیک کتاب اتاق به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب اتاق

رمان «اتاق» نوشته‌ی اما دون اهو است.این رمان مدت کمی بعد از انتشارش مورد استقبال گسترده‌ای قرار گرفت و جوایز بسیاری را نیز کسب کرد. موفق شد به فهرست نهایی بوکر ۲۰۱۰ راه یابد و سه هفته بعد عنوان رمان برتر نویسندگان راجرز کانادا را از آن خود کند. از طرفی خیلی زود به صدر جدول پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک‌ تایمز راه یافت؛ رمانی که جوایز فرماندار کل کانادا و راجرز رایترز را نیز کسب کرد و همچنین در سال ۲۰۰۵ فیلمی از روی این کتاب ساخته شده است.
در قسمتی از کتاب می‌خوانیم:
دستم را از دهانم بیرون می‌کشد: «باز که داری انگشتت رو می‌جوی!»
«متأسفم». می‌نشینم روی دست بد. «یک بار دیگه صدام کن آقای پنج ساله.»
می‌گوید: «باشه، آقای پنج ساله، حالا یا بعدا.»
می‌پرم روی ننویی تا ساعت را نگاه کنم. ۱۴ :۷ دقیقه را نشان می‌دهد. می‌توانم توی گهواره اسکیت‌سواری کنم بدون تکیه دادن به مامان، بعد با خوشحالی برمی‌گردم زیر پتو.
ـ کی می‌تونیم هدیه‌ها رو باز کنیم؟
مامان می‌پرسد: «از هر راهی که جالب‌تر باشه، می‌تونم برات انتخابش کنم.»
ـ حالا من پنج ساله هستم، خودم می‌خوام انتخاب کنم.
دوباره انگشتم توی دهانم است. می‌گیرم زیر چانه‌ام و قفلش می‌کنم.
ـ خودم انتخاب می‌کنم، حالا.
چیزی را از زیر متکا بیرون می‌آورد، فکر کنم تمام شب آنجا پنهان بوده. یک کاغذ لوله‌شده با نوار بنفش رنگی دورش که از هزاران شکلات شب‌های کریسمس ما درست شده.
مامان می‌گوید: «بازش کن، آروم.»

ادامه...
  • ناشر نشر آموت
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 1.88 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۶۰ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب اتاق

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



فصل اول: هدایا

امروز پنج ساله شدم. دیشب وقتی برای خوابیدن به جارختی رفتم چهار ساله بودم، اما وقتی در تاریکی توی تختخوابم بیدار شدم پنج ساله شدم. طلسم و جادو. قبلش سه ساله بودم، قبلش دو، قبلش یک، و قبل تر صفر. «کمتر از اینم هست؟» مامان بدنش را کش می دهد و می پرسد:
ـ هوم؟
ـ بالا، توی بهشت، منهای یک سال بودم، منهای دو، منهای سه؟
ـ نه، قبل از پایین اومدنت، شماره ها به حساب نمی یان.
ـ از توی آسمونا. تا وقتی من توی شکمت بودم، همش ناراحت بودی.
مامان از تخت پایین می آید و کلید چراغ را می زند. وووش.... همه جا روشن می شود. درجا چشمهام را می بندم، اول یکی را آرام باز می کنم. بعد هر دو تا را.
می گوید: «اونقدر گریه کردم تا دیگه اشکی واسه ام نموند، فقط نشسته بودم و ثانیه ها رو می شمردم.»
پرسیدم: «چند ثانیه طول کشید؟»
ـ میلیون ها و میلیون ها و...
ـ نه...، ولی دقیقا چقدر؟
مامان می گوید: «حسابش از دستم در رفت.»
ـ بعدش آرزو کردی و آرزو کردی و روی تخم نشستی تا اینکه چاق شدی.
نیشخند می زند که: «می تونستم لگد زدنت رو حس کنم.»
ـ به چی لگد می زدم.
ـ خب، البته که به من.
همیشه اینجایش که می رسد می خندم.
مامان جلوی لباس خوابش را بلند می کند و شکمش را بالا می آورد:
ـ بوم، بوم، با خودم فکر می کردم، جک توی راهه و یک روز صبح با چشم های باز سُر خوردی و افتادی روی قالی.
به خط های قرمز و سیاه و قهوه ای رنگ قالی نگاه می کنم که تو در تو بافته شده اند. یک ردیفش با اشتباه من بی رنگ شده است. به مامان می گویم:
ـ بعدش تو رشته ی نخ رو بریدی و من آزاد شدم، بعدش تبدیل به یک پسر شدم.
مامان از تختخواب پایین می رود و درجه ی فن را زیاد می کند تا اتاق گرم شود.
ـ دقیقا، تو از قبلش هم یک پسر بودی.
فکر نمی کنم دیشب، بعد از ساعت نُه، آمده باشد. وقتی می آید هوا فرق می کند. چیزی نمی پرسم، چون مامان دوست ندارد درباره اش حرف بزند.
ـ بگو ببینم آقای پنج ساله، دوست داری هدیه ات رو الان بگیری یا بعد از صبحانه؟
ـ چیه؟ چیه؟
می گوید: «می دونم هیجان داری، اما یادت باشه نباید انگشتت رو بجوی، میکروب ها می تونن خودشون رو توی سوراخ ها قایم کنن.»
ـ مریضم کنند، مثل وقتی که سه سالم بود و اسهال و استفراغ داشتم؟
مامان می گوید: «حتی بدتر از اون، میکروب ها می تونن باعث مرگ آدم باشند.»
ـ که دوباره برگردم به بهشت؟
دستم را از دهانم بیرون می کشد: «باز که داری انگشتت رو می جوی!»
«متاسفم». می نشینم روی دست بد. «یک بار دیگه صدام کن آقای پنج ساله.»
می گوید: «باشه، آقای پنج ساله، حالا یا بعدا.»
می پرم روی ننویی تا ساعت را نگاه کنم. ۱۴ :۷ دقیقه را نشان می دهد. می توانم توی گهواره اسکیت سواری کنم بدون تکیه دادن به مامان، بعد با خوشحالی برمی گردم زیر پتو.
ـ کی می تونیم هدیه ها رو باز کنیم؟
مامان می پرسد: «از هر راهی که جالب تر باشه، می تونم برات انتخابش کنم.»
ـ حالا من پنج ساله هستم، خودم می خوام انتخاب کنم.
دوباره انگشتم توی دهانم است. می گیرم زیر چانه ام و قفلش می کنم.
ـ خودم انتخاب می کنم، حالا.
چیزی را از زیر متکا بیرون می آورد، فکر کنم تمام شب آنجا پنهان بوده. یک کاغذ لوله شده با نوار بنفش رنگی دورش که از هزاران شکلات شب های کریسمس ما درست شده.
مامان می گوید: «بازش کن، آروم.»
گره را باز می کنم، کاغذ پهن می شود، یک نقاشی است، فقط با مداد و نه مداد رنگی. نمی دانم درباره ی چیست. یکباره متوجه می شوم، «این منم». شبیه من توی آینه ولی بیشتر، سر و گردن و دست هام توی لباس خواب.
ـ چرا چشمهام بسته است؟
مامان می گوید: «خوابیده بودی.»
ـ چطور یک عکس توی خواب کشیدی؟
ـ نه، من بیدار بودم. صبح یکشنبه و روز قبلش و روز قبل و روز قبلش، چراغ رو روشن می کردم و می کشیدم.
حالا دیگر نمی خندد: «موضوع چیه جک؟ دوستش نداری؟»
ـ نه، موضوع اینه وقتی تو بیدار بودی من خواب بودم.
ـ خب، وقتی بیدار بودی نمی تونستم عکست رو بکشم، می خواستم برات سورپرایز باشه، نبود؟»
مامان منتظر ماند و ادامه داد: «فکر می کردم از سورپرایز خوشت بیاد!»
ـ ترجیح می دم از سورپرایز خبر داشته باشم.
مامان خندیدن را دوست دارد. می روم روی صندلی ننویی تا از جعبه بالای قفسه یک میخ بردارم. از پنج تا میخ، دیگر چیزی نمانده است. قبلاً شش تا بودند اما یکی از آنها غیب شد. یکی برای آویزان کردن شاهکار بزرگ هنر مدرن غربی، یعنی عکس مریم باکره و بچه اش، باقدیس جان تعمیددهنده پشت صندلی، یکی برای چسباندن تابلوی زیبای طلوع خورشید به در حمام، یکی برای اختاپوس آبی، یکی برای عکس اسب وحشی، نقاشی را درست به تخته وسطی بالای تختخواب آویزان می کنم.
مامان سرش را تکان می دهد: «اونجا نه...»
نمی خواهد نیک پیر عکس را ببیند. می پرسم:
ـ ممکنه بزنمش توی جارختی؟
ـ فکر خوبیه.
داخل جارختی چوبی است، پس باید همانجا میخش می کنم. درهای بی خاصیت را می بندم. درها همیشه جیرجیر می کنند، حتی وقتی به لولاها روغن ذرت زدیم. داخل کمد را نگاه می کنم ولی خیلی تاریک است. یک لنگه از درها را کمی باز می کنم تا دزدکی نگاه کنم. کمد محرمانه سفید است و خط های خاکستری دارد لباس آبی مامان جلوی چشم های خواب آلود من آویزان است. منظورم چشمهام توی نقاشی است ولی لباس توی جارختی واقعی است.
می توانم بوی مامان را کنارم حس کنم، بهترین حس بویایی را توی خانواده ام دارم.
ـ اوه، وقتی بیدار شدم یادم رفت صبحانه بخورم.
ـ اشکالی نداره، این دفعه رو ندید می گیریم، به هر حال تو الان پنج ساله هستی.
مامان دراز می کشد روی پتوی سفیدرنگ و من هم در کنارش شروع می کنم به مَمه خوردن.
***
صد تکه کورن فلکس را می شمارم و آبشار شیر را که توی کاسه سفیدرنگ سرازیر می شود و مسیح نوزاد را شکر می کنیم. قاشقی را که دسته اش آب شده، انتخاب می کنم، همان که موقع جوشیدن پاستا به طور تصادفی نرم شده بود. مامان دوستش ندارد اما قاشق محبوب من است چون شکلش با بقیه فرق دارد. روی میز ضرب می گیرم و دایره های سفیدرنگی توی کاسه سفید پر از شیر ظاهر می شود. وقتی چیزی می خوریم با مامان هوم هوم بازی می کنیم چون برای این بازی به دهان نیازی نداریم. مامان می گوید هوم هوم هوم و من حدس می زنم منظورش یک کوهستان است و دفعه بعد یک هویج شیرین. برنده می شوم و دو امتیاز می گیرم و دو تا ماچ.
من می گویم: «هوم، رو، رو، رو توی قایق»، مامان هم درست حدس می زند. بار دوم مامان می گوید «اسمش سر زبانم است. چی بود؟» می گوید «تو خیلی حقه ای، اسمش را توی تلویزیون شنیده ای؟»
شروع به خواندن آواز می کنم. مامان می گوید خیلی خنگ است.
بهش می گویم: «کودن» و دو بار ماچش می کنم.
صندلی ام را می برم نزدیک سینک ظرفشویی و به آرامی کاسه را می شویم ولی قاشق ها جلینگ جلینگ صدا می کنند. زبانم را جلوی آینه در می آورم. مامان پشت سرم است، می توانم سرم را چسبیده به سرش ببینم. مثل نقابی که برای شب هالووین ساختیم.
مامان می گوید: «دلم می خواست نقاشی بهتر در می اومد، اما حداقل نشان می دهد شبیه چی هستی.»
ـ شبیه چی هستم؟
مادر با انگشت، اطراف پیشانی ام روی آینه دایره ای می کشد.
ـ آب دهان مرده ی من.
«چرا من تف مرده هستم؟». دایره ی روی آینه محو می شود.
ـ یعنی که تو شبیه خودم هستی. حدس می زنم چون که از من ساخته شدی، مثل آب دهان من. همون چشم های قهوه ای رنگ، همون دهان گنده، همون چانه نوک تیز و...
به عکسمان توی آینه خیره می شوم، و عکسمان توی آینه به ما.
می گویم: «ولی نه همون دماغ.»
ـ خب بله، دماغ تو بچه گانه ست.
دماغم را می گیرم: «یعنی این می افته و یکی بزرگش در می یاد؟»
ـ نه، نه، فقط همین بزرگتر می شه، مثل همون موهای قهوه ای رنگ.
ـ اما موهای من کوتاهه و مال تو ریخته روی شانه هات.
مامان خمیردندان را برمی دارد و می گوید: «درسته، همه سلول های تو دو برابر مال من زنده هستند.»
نمی دانستم خیلی چیزها می تواند نیمه زنده باشد. دوباره به آینه نگاه می کنم. لباس های خوابمان با هم فرق دارد، مثل لباس زیرمان، مال مامان عکس خرس ندارد.
وقتی مامان برای دومین بار تف می کند، نوبت من است که خمیردندان را بردارم. روی همه ی دندان هایم خمیردندان می مالم. تف مامان توی سینک شبیه مال من نیست. دندان هایم را می شویم و برایش یک لبخند خون آشامی می زنم.
مامان چشم هایش را می پوشاند: «وای.... دندونهات خیلی تمیز شده، برقش چشمهام رو زد.»
دندان های خودش پوسیده، چون یادش رفته مسواکش بزند، افسوس می خورد و دیگر یادش نمی رود آنها را مسواک بزند اما همچنان خراب هستند.
صندلی ها را به ردیف می گذارم کنار در، مقابل اسب پارچه ای. اسبم همیشه نق می زند که جا کم است ولی اگر درست بایستد کلی جا باز می شود. می شود چیزهای دیگر را هم بالای یکدیگر گذاشت ولی هنوز بازوهایم آنقدر قوی نیست. در اتاق از فلز براق ساخته شده است و وقتی صدای بیب بیب ماشین نیک پیر، بعد از ساعت نُه شب می آید، یعنی اینکه باید سریع چراغ ها خاموش شود و بروم توی جارختی.
صورت زرد خدا امروز در نیامد. مامان می گوید او با هُل دادن و کنار زدن برف ها مشکل دارد.
ـ برف چیه؟
مامان به بالا اشاره می کند و می گوید: «ببین.»
نور کمی از نورگیر بالا پیداست و بقیه اش تاریک است. برف توی تلویزیون سفیدرنگ است اما برف واقعی آن قدر سفید نیست، عجیب است.
ـ چرا برف روی سر ما نمی ریزد؟
ـ چون برف خارج از اینجا می باره.
ـ توی فضا؟ کاش اینجا هم بود و می تونستم باهاش بازی کنم.
ـ آره، ولی خب آب می شه، چون که اینجا هوا خیلی گرمه.
مامان شروع به خواندن آواز «برف می باره» می کند. من هم باهاش می خوانم. بعد شعر «زمستان سرزمین عجایب» را با هم می خوانیم.
ما هزاران کار داریم که صبح ها انجام می دهیم، مثل آب دادن به گیاه، فقط یک فنجان آن هم توی سینک ظرفشویی که اضافی اش بیرون نریزد. بعد دوباره می گذاریمش روی جالباسی مامان. گیاه ما آنجا زندگی می کند، ولی صورت خدا یک برگش را سوزانده. تا حالا نُه تا برگ دارد، همه به بزرگی کف دست من هستند، مامان می گوید مثل صورت سگ ها. ولی سگ ها فقط توی تلویزیون هستند. من نُه تا برگ دوست ندارم. یک برگ کوچک روی گیاه پیدا کرده ام که دارد می آید، این یکی دهمی است.
عنکبوت ها واقعی هستند. دو بار آنها را دیده ام. حالا دنبالشان می گردم ولی فقط بین پایه های میز تارهایشان را می بینم. میز خیلی قوی است، وقتی می روم بالا و روی یک پایه می ایستم، آخ نمی گوید، می توانم بارها این کار را انجام بدهم ولی همیشه می افتم پایین. به مادر چیزی درباره ی عنکبوت نمی گویم، تارها را جارو می کند، می گوید کثیف است، اما برای من مثل تارهای باریک نقره است.
مامان حیوانات سیاره ی حیات وحش را دوست دارد که به اطراف می دوند و همدیگر را می خورند، ولی آنها واقعی نیستند. وقتی چهار ساله بودم مورچه هایی را می دیدم که از اجاق گاز بالا می آمدند و همه جا پخش می شدند. مامان آنها را پخش و پلا کرد تا غذاهای ما را نخورند.
در یک دقیقه همه زنده بودند و دقیقه بعد گرد و خاک شده بودند. گریه می کردم و اشک از چشم هایم سرازیر می شد. یک بار دیگر چیزی با صدای وی...زز ـ نیشم زد و مادر روی دیوار پایین قفسه زد توی سرش، پشه بود. نشانه اش هنوز روی چوب مانده است، با اینکه مادر آنجا را سائیده، خون من بود که پشه آن را دزدید، مثل یک خون آشام کوچک. این تنها باری بود که خونم بیرون آمد.
مامان قرص هایش را از یک بسته نقره ای رنگ برمی دارد که بیست و هشت سفینه فضایی کوچک است و من یک قرص ویتامین از شیشه ای که عکس یک پسر ژیمناستیک کار را دارد، برمی دارم و مامان یک قرص دیگر از شیشه ای که عکس یک زن تنیس باز دارد، برمی دارد. ویتامین برای این است که مریض نشویم و فعلاً به بهشت برنگردیم. من هیچ وقت نمی خواهم به بهشت بروم، دوست ندارم بمیرم ولی مامان می گوید بعد از صد سال و کلی بازی کردن و خسته شدن زیاد هم بد نیست.
مامان یک قرص مسکن هم می خورد. گاهی هم دو تا ولی نه بیشتر، چون بعضی چیزها که برایمان خوب است یکباره بد می شوند.
می پرسم: «همون دندون بده ست؟» دندان بالایی نزدیک به ته دهانش است که پوسیده. مامان سر تکان می دهد.
ـ چرا هر روز دو تا قرص مسکن می خوری؟
مامان قیافه می گیرد که چون بهش معتاد می شم.
ـ چی؟
ـ مثل اینکه به قلاب گیر کنم. دیگه همه وقتی بهش نیاز دارم. در واقع نیازم هر روز بیشتر و بیشتر می شه اگه لازم داشته باشی چی می شه؟
ـ توضیح دادنش سخته.
مامان همه چیز را می داند، به جز چیزهایی را که خوب یادش نیست، یا گاهی نیز می گوید خیلی بچه ام و نمی تواند برایم توضیح بدهد.
می گوید: «درد دندونهام وقتی بهشون فکر نمی کنم، کمی بهتر می شه.»
ـ چطور؟
ـ اگه بهش فکر کنی شروع می شه، ولی اگه بی خیالش بشی اصلاً مهم نیست.
وقتی من جائیم درد می گیرد، دائم بهش فکر می کنم. مامان شانه هایم را می مالد، در صورتی که شانه هایم درد نمی کند، ولی به هر حال من این کار مامان رو دوست دارم.
هنوز درباره عنکبوت ها به مامان نگفتم. همه چیزها را به او می گویم ولی نه این یکی را. حدس می زنم جسمم مال خودم است و چیزهایی که توی سرم می گذرند. ولی سلول هایم از سلول های او ساخته شده، پس من از یک نظر مال او هستم. همچنین وقتی من درباره ی فکرهایم به او می گویم و او درباره فکرهایش به من می گوید، فکرهایمان می پرد توی کله ی همدیگر و فکر جدیدی می شود، مثل مدادرنگی آبی که با مداد زرد، رنگ سبز را می سازد.
ساعت ۳۰: ۸ تلویزیون را روشن می کنم، کانال سه، «دورای ماجراجو»، هورا... مامان با آنتن بازی می کند تا تصویر سر و گوش های بانی خرگوشه بهتر و واقعی تر دیده شود. یک روز وقتی چهار ساله بودم، تلویزیون مرد و من کلی گریه کردم، اما شب نیک پیر یک جعبه ی جادویی با خودش آورد و تلویزیون را زنده کرد.
کانال های دیگر بعد از سه، همگی برفک دارند، طوری که چشم هایمان درد می گیرد، فقط اگر موسیقی پخش کنند بدون نگاه کردن به صفحه خاکستری و شلوغ، به آن گوش می دهیم. امروز انگشت هایم را روی سر «دورا» فشار دادم تا بهش حالی کنم یک پسر پنج ساله ی خیلی قوی هستم، خندید. او موهای بلندی دارد که شبیه کلاهخود پشمی قهوه ای رنگ است، به بزرگی همه بدنش. ته تختخواب توی بغل مامان می نشینم، و مدام وول می خورم تا اینکه استخوان های تیزش توی تنم فرو می رود. با این حال توی بغل مامان خیلی نرم و راحت است.
دورا چیزهایی می گوید که به زبان واقعی نیست، اسپانیایی است، مثل «هیکوموس». لباس ها و همه وسایل دورا فضایی است، با یک میمون به اسم بوتس که بهترین دوستش است فوتبال بازی می کند، می رقصد و آواز می خواند. دورا همیشه می گوید که به کمک من نیاز دارد مثلاً می گوید می تونم یه چیز جادویی پیدا کنم، و منتظر می ماند تا من بگویم آره. من می گویم، پشت درختان خرما و نیزه ی آبی رنگم را درست پشت درختان خرما فرود می آورم و او می گوید: «متشکرم». بقیه ی اشخاص تلویزیون نمی شنوند. نقشه، سه محل را نشان می دهد و ما به نوبت آنجا می رویم. من با دورا و میمونش «بوتس» قدم می زنیم، دستشان را می گیرم و با آنها آواز می خوانم. داد می زنیم، «عمو زنجیرباف، زنجیر منو بافتی.» یک بار عمو زنجیرباف یک روبات پروانه با خود آورد ولی اشتباهی کار می کرد و الکی سر و صدا راه می انداخت و ما کلی خندیدیم.
در سیاره های دیگر، بیشتر آدم ها به اندازه ی صد نفر داخل صفحه جا می شوند، گاهی هم فقط یک نفر با صورتی بزرگ و خیلی نزدیک. همه لباس می پوشند، صورت هایشان صورتی و زرد و یا قهوه ای رنگ است، با لب های خیلی قرمز و چشم های درشت و ابروی سیاه. آنها می خندند و داد و فریاد می زنند. من عاشق اینم که تلویزیون نگاه کنم، اما مغز را پوک می کند. قبل از اینکه من از بهشت پایین بیایم، مامان فقط دنیای زامبی ها و ارواحی که قدم می زنند را نگاه می کرد، هوم، هوم، هوم. اما حالا همیشه مامان بعد از یک برنامه، تلویزیون را خاموش می کند و دوباره بعد از شام برنامه ای تماشا می کنیم تا مغزمان برای خوابیدن آماده شود.
ـ فقط یه خورده بیشتر، به خاطر روز تولدم. خواهش می کنم.
مامان دهانش را باز می کند و داد می زند: «چرا که نه؟»
موقع پخش آگهی صدای تلویزیون را می بندد، چون مغزمان را خمیر می کنند و گوش ها را به درد می آورند.
من اسباب بازی ها را تماشا می کنم، کامیون های قشنگ و ترامبولین و تفنگ های چراغ دار. دو پسر با تفنگ برقی با هم مبارزه می کنند، ولی دوستانه و نه مثل آدم های بد.
بعد شو شروع می شود. یک شوی خنده دار و بامزه. گاهی هم شکل اشباح می شوند و با غول ها راه می روند، من از لای انگشت های مامان که دو برابر دست من است تماشا می کنم. هیچ چیز مامان را نمی ترساند، شاید فقط نیک پیر. بیشتر فقط «او» صدایش می کند، من حتی اسمش را نمی دانم، فقط چون توی یک کارتون دیده ام که یکی به اسم نیک پیر شب ها می آید. من هم نیک پیر صدایش می کنم، ولی او شبیه آدم تلویزیون نیست، با شاخ و ریش و سبیل بلند. یک بار از مامان پرسیدم که او پیر است و مامان گفت تقریبا دو برابر او سن دارد، یعنی کاملاً پیر است.
مامان خیلی زود تلویزیون را خاموش می کند.
زردی جیش من از ویتامین هاست. می نشینم روی توالت و می گویم: «خداحافظ، برو توی دریا.» بعد سیفون را می کشم و کاسه توالت پر از حباب می شود. بعد دستم را می شویم. همین طور صورتم که باید تمیز باشند.
می گویم: «زیر میز تار عنکبوته، یک عنکبوت واقعی، دو بار دیدمش.»
مامان لبخند می زند ولی نه از ته دلش.
ـ می شه لطفا با جارو خرابش نکنی، پاکش نکنی، الان اونجا نیست ولی ممکنه برگرده.
مامان زانو می زند و چشم می اندازد زیر میز. نمی توانم صورتش را ببینم تا اینکه موهایش را می ریزد پشت گوشش.
ـ می دونی چیه، من تا روز نظافت می ذارم همین جا بمونه، خوبه؟
تا سه شنبه هنوز سه روز مانده است، «خوبه».
مامان سر پا می ایستد و می گوید: «می دونی چیه، باید قدت رو اندازه بگیریم، حالا دیگه پنج ساله ای.»
می پرم توی هوا. معمولاً اجازه ندارم روی وسایل اتاق نقاشی کنم. وقتی دو ساله بودم، پایه ی تخت را خط خطی کردم، آن که نزدیک جارختی است، هر وقت اتاق را تمیز می کنیم مامان به خط ها اشاره می کند و می گوید:
ـ ببین، ما باید تا ابد همین جا زندگی کنیم.
اندازه ی قد سال های تولدم با هم فرق دارند. شماره های کوچک و کمرنگ، ۴، ۳، ۲ و یک.
مامان می گوید: «صاف وایستا». و با مداد بالای سرم را علامت می زند.
وقتی یک قدم عقب می آیم، علامت شماره ی پنج کمی بلندتر از شماره ی ۴ است. عاشق عدد پنج هستم که بهترین شماره است. توی هر دستم پنج انگشت دارم و پنج انگشت توی هر پا، مثل مامان. ما آب دهان مرده ی خودمان هستیم. نُه عدد خیلی بدی است.
ـ خب طولم چقدر شده؟
مامان می گوید: «باید بگی قدم چقدر شده. دقیقا نمی دونم چقدر شدی، شاید توی لیست روز یکشنبه ازش بخواهیم برامون یه متر بگیره.»
فکر می کردم متر اندازه گیری فقط توی تلویزیون است.
ـ نه، بذار ازش شکلات بخواهیم. زیاد هم قدم بلند نشده.
ـ طبیعیه.
ـ چی طبیعیه؟
مامان لبش را می جود و می گوید: «این که، معنی اش اینه که خوبه، مشکلی نیست.»
می پرم روی تخت و داد می زنم: «کلفتی بازوهام رو ببین، من جک غول کش هستم.»
مامان می گوید: «هورا...»
ـ غول آسا، بزرگ.
ـ زنده باد...
ـ عظیم الجثه.
مامان می گوید: «شگفت انگیز.»
می گویم: «می دونی چیه؟ وقتی ده ساله شدم، بزرگ بزرگ می شم.»
ـ اوه، بله...
ـ من بزرگ و بزرگ و بزرگتر می شم، تا اینکه تبدیل به یک انسان بشم.
مامان می گوید: «تو الانش هم انسان هستی، هر دو تامون انسان هستیم.»
فکر می کنم این حرف در مورد ما درست است. آدم های توی تلویزیون فقط از رنگ ها ساخته شده اند.
می گویم: «بله، تبدیل به یک زن می شم با یک بچه توی شکمش، یه بچه ی واقعی یا اینکه تبدیل به یک غول می شم، ولی یه غول خوب.»
می جهم و سعی می کنم دستم را به دیوار بالای تختخواب برسانم که نزدیک سقف است.
مامان می گوید: «خیلی خوبه.»
حالت صورتش نشان می دهد که اشتباه گفته ام، ولی من نمی دانم کجایش را.
می گویم: «نورگیر رو منفجرش می کنم و می رم توی فضای بالایی، بین همه سیاره ها، هووم، هووم. اونجا دورا و بوتسی و همه ی دوست هام رو می بینم، و یه سگ برای خودم می گیرم به اسم، لاکی.»
مامان لبخند می زند و قلم را می گذارد پشت قفسه.
می پرسم: «روز تولدت چند ساله می شی؟»
ـ بیست و هفت.
ـ وای...
فکر نمی کنم از این بابت خوشحال باشد.
موقع حمام گرفتن.... سنگربندی می کنیم. مامان تمام رول های کاغذ توالت را به شکل تونل درمی آورد، «بونسی بال» توی تونل و سنگر گم می شود، من باید صدایش کنم و تکانش بدهم، قبل از اینکه تونل خراب شود. بعد بقیه ی وسایل را توی سنگر می فرستم، مثل بادام زمینی و یک تکه ی شکسته مداد آبی و چند تا ماکارونی درسته. آنها داخل تونل به هم می رسند و داد و فریاد راه می اندازند. نمی بینمشان ولی صدایشان را از پشت مقوای کاغذی می شنوم. مسواک می خواهد برگردد ولی بهش می گویم متاسفم، تو خیلی بلند قدی، او برای نگهبانی از برج می پرد وسط میدان. قلعه از قوطی های کنسرو و شیشه های ویتامین ساخته شده، هر وقت قوطی ها خالی می شود، برج را بزرگتر می کنیم. از بالای برج می شود همه جا را دید و روی دشمن روغن داغ ریخت، آنها هنوز چیزی درباره ی چاقوهای تیز نمی دانند، ها... ها... می خواهم آنها را به داخل حمام بکشانم، به یک جزیره، اما مامان می گوید آب، چسب روکش قوطی ها را از بین می برد.
بعد بند دم اسبی مان را باز می کنیم تا موهایمان شنا کنند، روی سینه ی مامان دراز می کشم و یک کلمه هم حرف نمی زنم، صدای بنگ بنگ قلبش را دوست دارم. وقتی نفس می کشد، کمی توی آب بالا و پایین می شویم.
به خاطر روز تولدم، من انتخاب می کنم چه چیزی بپوشیم. زندگی مامان توی دراور بالایی است و مال من پایینی.
من برایش آن جین آبی رنگ با رگه های قرمز را انتخاب می کنم که فقط برای موقعیت های خاص می پوشد، چون روی زانوهایش نخ نما شده است. برای خودم آن لباس زرد کلاهدار. مامان کمک می کند تا کلاه را با احتیاط سرم کند تا صورتم درد نگیرد.
مامان می گوید: «چطور میشه اگه یه کم جلوی یقه هفتش رو چاک بدم؟»
ـ راهی نداره «جوزی»...
مامان می گوید: «فکر می کنی امروز چند بار می تونی توی اتاق بدوی و عقب و جلو بری؟»
ـ پنج بار.
ـ نظرت درباره ی پنج تا پنج بار چیه؟ می شه به توان رسوندن.
با انگشت هایمان می شمریم. من می گویم بیست و شش بار، اما مامان می گوید بیست و پنج بار. با ساعت زمان می گیرد. «دوازده»، «هفده»، «بیست». مامان فریاد می کشد: «عالیه».
نفس نفس می زنم، هو هو هو... «سریعتر». حتی می توانم مثل سوپرمن پرواز کنم.
وقتی نوبت مامان می شود، من باید روی کاغذ تعداد شماره ها را علامت بزنم. امروز مال مامان نُه ثانیه بیشتر از من بود، این یعنی که من برنده هستم، بالا و پایین می پرم: «بیا دوتایی با هم بدویم و»
مامان می گوید: «خیلی جالبه، ولی یادت باشه یک بار که امتحان کردیم، سر من خورد به جالباسی.»
گاهی بعضی چیزها از یادم می رود. مامان بهم می گوید و بعد من همه چیز یادم می آید. همه ی وسایل را که از وسط اتاق روی تخت گذاشته بودیم تا مسابقه بدهیم، دوباره برمی گردانیم سر جای اولش، طوری که نیک پیر متوجه شکاف تخته ها نشود. ساعت ۱۳: ۱۲ دقیقه است و موقع ناهار. نان محبوب ترین غذای من است. من رئیس بازی هستم و مامان رئیس غذاها، چرا که اجازه نمی دهد برای صبحانه و ناهار و شام کورن فلکس بخوریم چون باعث بیماری مان می شود.
وقتی صفر سال داشتم، مامان غذا را می جوید و دهانم می گذاشت، اما وقتی همه ی بیست تا دندانم درآمده، می توانم همه چیز را بجوم. امروز ماهی «تون» و نان گرد داریم، وظیفه ی من برگرداندن درپوش قوطی کنسرو است، چون مچ دست مامان قادر به این کار نیست. امروز مامان سرحال است و اجازه می دهد ارکستر بازی کنیم، روی میز ضرب می گیرم، ناک ناک، ناک ناک، و مامان هم با پا به زمین می کوبد، عادت دارم با قاشق و چنگال روی در دینگ دینگ بزنم، ولی محبوب ترین قسمت بازی با پدال سطل آشغال است که درش بالا و پایین می شود و تاپ تاپ صدا می کند. بعدی توی جعبه ی خالی کورن فلکس آواز می خوانیم که صدای تودماغی دارد، روی جعبه ی شیپوری را هم با مدادرنگی نقاشی کرده ام. یا چیزهایی که از کاتالوگ هایی با رنگ های مختلف درست می کنیم. نیک پیر کاتالوگ های بیشتری برایمان نمی آورد تا لباسمان را خودمان انتخاب کنیم، مامان می گوید از بدجنسی اش است. از صندلی ننویی بالا می روم تا از قفسه کتاب بردارم تا روی قالی، آسمان خراش ده طبقه درست کنم، مامان با خنده می گوید: «ده طبقه»، اصلاً هم خنده دار نیست.
ما نُه کتاب داریم که فقط داخل چهار تاش عکس دار است.
ـ کتاب بزرگ نگهداری و مراقبت از اطفال
ـ دیلان چاه کن
ـ خرگوش گریزپا
ـ فرودگاه ـ پوپ، آپ
و پنج تای دیگر فقط روی جلدش عکس دارند:
ـ کاشانه
ـ گرگ و میش
ـ ناطور دشت
ـ عشق تلخ و شیرین
ـ رمز داوینچی
مامان، سفت و سخت کتاب های بی عکس را می خواند، مگر اینکه حوصله نداشته باشد. وقتی چهار ساله بودم، توی لیست درخواست های یکشنبه، یک کتاب عکس دار دیگر خواستیم که «آلیس در سرزمین عجایب» آمد، من دوستش دارم ولی خیلی زیاد کلمه دارد و بیشترشان کلمات قدیمی هستند.
امروز دیلان چاه کن را انتخاب می کنم. مامان قیافه اش درهم می رود می گوید: «دوباره دیلان».
«او...ن دیلانه، یک چاه کن تنومند و قوی! با بیل خودش چاله های بزرگ و بزرگتری می کند. ببین چه چاله ای توی زمین حفر کرده، هیچ حفاری اینقدر عاشق خاک نیست، بیل قدرتمندش شب و روز نمی شناسد.»
عکس یک گربه توی صفحه ی دوم است، توی سومی یک ردیف صخره. صخره ها سنگی هستند، به این معنی که مثل سرامیک های حمام و توالت سنگین هستند، ولی نه صاف و صیقلی. گربه ها و صخره ها فقط توی تلویزیون هستند. توی یکی از عکس ها گربه از بالای صخره افتاده زمین، اما گربه ها نُه تا جان دارند، نه مثل من و مامان که فقط یکی داریم. مامان همیشه خرگوش گریزپا را انتخاب می کند، چون آخرش مادر بانی بچه اش را می گیرد و می گوید: «هویج نمی خوای». خرگوش ها توی تلویزیون هستند ولی هویج واقعی است، من صدای خرچ خرچ شان را دوست دارم.
عکس محبوب من، همانی است که بچه خرگوش تبدیل به صخره می شود و مادرش از آن بالا می رود تا پیدایش کند. کوه ها خیلی بزرگتر از آن هستند که واقعی باشند. یکیش را توی تلویزیون دیدم که زنی با طناب ازش آویزان بود.
مردها واقعی نیستند، به جز نیک پیر، و من واقعا مطمئن نیستم که واقعی باشد یا نیمه واقعی؟
او برایمان خواربار می آورد و لیست یکشنبه ها و آشغال ها را می برد، ولی او مثل ما انسان نیست. او فقط شب ها ظاهر می شود، مثل خفاش ها. با صدای بیب بیب، در باز می شود و هوا فرق می کند. فکر می کنم مامان دوست ندارد در مورد واقعی بودنش صحبت کند.
حالا توی بغل مامان وول می خورم تا نقاشی مورد علاقه ام را نگاه کنم، مسیح نوزاد با جان تعمیددهنده که دوستش است و همین طور عموی بزرگش. مریم هم آنجاست، توی بغل مادرش خوابیده که مادربزرگ مسیح نوزاد می شود، مثل «دورا ابیولا». عکس عجیبی است که رنگ ندارد و بعضی هاشان دست و پا ندارند، مامان می گوید نیمه کاره است. وقتی مسیح نوزاد توی شکم مریم رشد می کرد، یک فرشته به زمین آمده است، مثل یک شبح، یک فرشته ی واقعی با بال هایش. مریم شگفت زده می شود و می گوید: «چطور ممکن است این طور بشود؟» و بعد می گوید: «خیلی خوب، هرچه می خواهد بشود.» وقتی مسیح نوزاد در شب کریسمس از رحمش بیرون می آید، مریم می اندازدش توی آخور دام ها، البته نه برای خوراک گاوها، فقط می خواست گرم باشد از نفس داغ آنها چون او یک معجزه بود. حالا مامان چراغ را خاموش می کند و دراز می کشیم. اول دعای چوپان انسان ها و علفزار سبز را می خوانیم، فکر می کنم مثل پتو باشد ولی سبز و پفی و نه سفید و صاف. حالا مقداری ممه می خورم، سمت راستی را چون که سمت چپی زیاد ندارد. وقتی سه ساله بودم هر وقت که می خواستم بود، اما بعد از چهار سالگی اینقدر سرم شلوغ شد که فقط چند بار در شب و روز می خورمش. کاش می توانستم هم حرف بزنم و هم بخورم ولی حیف که فقط یک دهان دارم.
من تقریبا خوابم می برد، اما نه راستی راستی، اما مامان چرا، خوابیده است، به خاطر نوع نفس کشیدنش این را می گویم.
***

نظرات کاربران درباره کتاب اتاق

خوب
در 1 هفته پیش توسط
عالی _ژانری خاص. ابتدای داستان گیج کننده هستش برای حل این موضوع اول فیلم ساخته شده رو ببینید بعد رمان که تکمیلتر و تفضیلی هستش
در 4 هفته پیش توسط
این کتاب از زبون یه پسر بچه چهارساله و دیدی که باهاش دنیا رو. میبینه نوشته شده. دنیایی که محدود به یه چهاردیواری بدون پنجره س... به نظر من خیلییی قشنگ بود فیلمشم هست هم فیلمشو دوست داشتم هم کتابشو با اینکه بعد دیدن فیلم خوندم اما بازم برام جذابیت داشت نویسنده خوب تونست وارد مغز این بچه با این تجارب بشه
در 4 هفته پیش توسط
من عاشق این کتابم❤❤❤❤❤
در 3 ماه پیش توسط
من نتونستم بخونمش واقعا حوصلم و سر برد
در 3 ماه پیش توسط