فیدیبو نماینده قانونی انتشارات سبزان و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب مردان در جنگ

کتاب مردان در جنگ
پارسیان، پارتیان و ساسانیان

نسخه الکترونیک کتاب مردان در جنگ به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

با کد تخفیف fdb40 این کتاب را در اولین خریدتان با ۴۰٪ تخفیف یعنی ۳,۰۰۰ تومان دریافت کنید!

درباره کتاب مردان در جنگ

شاید بتوان جامعۀ ایران را در زمان هخامنشیان به مثابه یک جامعۀ فئودال مبتنی بر نظام ارباب و رعیتی توصیف کرد. این جامعه از گروهی اشراف‌زاده، خدمتکار و زیردست تشکیل می‌شد. تمام ایرانیان زیردستان پادشاه به حساب می‌آمدند، خدمت نظامی ‌اجباری و الزامی‌ بود و حتی اشراف‌زادگان نیز از این قاعده مستثنی نبودند. معافیت از خدمت در دربار یا خدمت و جنگیدن در میدان جنگ تنها شامل پادشاه می‌شد. طبق نوشته‌های استرابو (مورّخ رومی)‌، فرزندان پسر پارسیان تا قبل از سن پنج در کنار پدرشان حضور نداشتند و با مادرانشان زندگی می‌کردند. بعد از آن، از سن ۵ تا ۲۰ سالگی آن‌ها تحت آموزش قرار می‌گرفتند که چطور سوارکاری کنند و چطور از کمان استفاده کنند و راستگو باشند.

ادامه...

بخشی از کتاب مردان در جنگ

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:

رویدادها

پارسیان:

سال ۵۵۰ پیش از میلاد: پیروزی کوروش بزرگ بر مادها
سال ۵۴۶ پیش از میلاد: دفع حمله لیدی ها و تسخیر شهر سارد توسط هخامنشیان
سال ۵۳۹ پیش از میلاد: فتح بدون خونریزی شهر بابل به دست کوروش بزرگ
سال ۵۲۲ پیش از میلاد: با مرگ کمبوجیه و بردیای دروغین، داریوش بزرگ به سلطنت می رسد
سال ۵۱۲ پیش از میلاد: سپاه ایران از تنگه بسفر عبور کرده و وارد اروپا می شود
سال ۴۹۹ پیش از میلاد: شهرهای یونانی در آسیای صغیر شورش می کنند
سال ۴۹۰ پیش از میلاد: ارتش ایران برای دفع شورش به سمت آسیای صغیر لشکرکشی می کند. نبرد کوچک ماراتون، مانع پیشروی ایرانیان به مست آتن می شود.
سال ۴۸۶ پیش از میلاد: با مرگ داریوش بزرگ، خشایارشا به سلطنت می رسد
سال ۴۸۰ پیش از میلاد: خشایارشا با لشکر عظیمی وارد اروپا شده و آتن را تسخیر می کند.
سال ۴۷۹ پیش از میلاد: ارتش مردونیه در نزدیکی پلاته شکست می خورد و پارسیان از اروپا خارج می شوند.
سال ۴۶۵ پیش از میلاد: با مرگ خشایارشا، پسرش اردشیر یکم پادشاه می شود.
سال ۴۰۱ پیش از میلاد: کوروش کوچک (برادر پادشاه اردشیر دوم) به کمک تعدادی از مزدوران یونانی بر علیه برادرش شورش می کند اما موفق نمی شود.
سال ۳۳۶ پیش از میلاد: آخرین پادشاه هخامنشی به نام داریوش سوم به پادشاهی می رسد.
سال ۳۳۴ پیش از میلاد: اسکندر مقدونی با عبور از تنگه داردانل به سرزمین پارسیان حمله می کند.
سال ۳۲۳ پیش از میلاد: پیروزی سپاهیان اسکندر بر پارسیان پیروز شده و اشغال کشور به دست مقدونی ها.
سال ۲۸۰ پیش از میلاد: با مرگ اسکندر، قلمرو او تقسیم شده و در ایران، سلوکیان قدرت را در دست می گیرند.

پارتیان (اشکانیان):

سال ۲۵۰ پیش از میلاد: اعلام استقلال شهرها و استان های شرقی ایران از سلوکیان.
سال ۲۲۰ پیش از میلاد: حمله پارتیان به چند استان شرقی امپراتوری سلوکی
سال ۲۰۹ پیش از میلاد: شکست پارتیان از آنتیاخوس سوم سلوکی، جلوگیری از پیشروی در بلخ(باختر)
سال ۱۹۰ پیش از میلاد: شکست آنتیاخوس سوم از نیروهای رومی.
سال ۱۶۸ پیش از میلاد: پایه گذاری شاهنشاهی ایران توسط نیروهای پارتی به رهبری مهرداد اول.
سال ۱۴۱ پیش از میلاد: خارج کردن حاکمیت بین النهرین از دست سلوکیان توسط پارتیان.
سال ۱۳۵ پیش از میلاد: حمله قبایل چادرنشین سکایی به استان های شرقی.
سال ۹۵ پیش از میلاد: الحاق دوباره بخش شرقی توسط پارتیان و اسکان تعدادی از سکایی ها به عنوان رعیت های مرزنشین.
سال ۶۴ پیش از میلاد: الحاق کرانه آسیای غربی به امپراتوری روم.
سال ۵۳ پیش از میلاد: شکست و کشته شدن شمار زیادی از سربازان رومی در نبرد کارهه. در این نبرد فرماندهی رومی ها بر عهده کراسوس و فرماندهی ایرانیان با سپهبد سورنا بود.
سال ۵۲ پیش از میلاد: تسخیر دوباره ارمنستان و قفقاز جنوبی توسط آگستوس سزار، بازگشت و عودت پرچم های رومی که توسط ایرانیان به غنیمت گرفته شده بود.
سال ۵۰ بعد از میلاد: آغاز سلسله جنگ های ده ساله میان روم و ایران بر سر کنترل ارمنستان.
سال ۱۱۵ بعد از میلاد: حمله ارتش روم به ایران.
سال ۱۱۷ بعد از میلاد: عقب نشینی نیروهای رومی به سمت مرز رود فرات توسط امپراتور روم هادریان.
سال ۱۱۸ تا ۱۱۹ بعد از میلاد: پیشروی رومی ها به سمت بین النهرین.
سال ۲۲۴ بعد از میلاد: سرنگونی حکومت پارتیان (اشکانیان) به دست اردشیر ساسانی.

ساسانیان:

سال ۲۶۰ بعد از میلاد: اسیر شدن امپراتور والرین به دست پادشاه شاپور اول ساسانی.
سال ۲۹۷ بعد از میلاد: جنگ های موفقیت آمیز رومی ها در شرق و تصرّف سرزمین بین النهرین.
سال ۳۶۲ بعد از میلاد: کشته شدن امپراتور رومی جولیان در جنگ با ساسانیان.
سال ۴۱۰ بعد از میلاد: فروپاشی مرز جنوبی امپراتوری روم و نفوذ قبایل ژرمن به استان های غربی.
سال ۴۴۰ بعد از میلاد: سرکوب کامل کوشانیان شرق ایران توسط هون های سفید(هفتال ها)
سال ۴۸۴ بعد از میلاد: کشته شدن پیروز، پادشاه ساسانیان توسط قبایل هفتال ها.
سال ۶۰۰ بعد از میلاد: فرار پادشاه خسرو دوم (خسرو پرویز(به امپراتوری بیزانس.
سال ۶۰۱ بعد از میلاد: بازگشت دوباره خسرو پرویز به ایران و به دست آوردن تاج و تخت شاه به کمک امپراتور موریس، واگذاری بخش هایی از ارمنستان و ایبریا به بیزانس.
سال ۶۰۷ بعد از میلاد: مرگ موریس و حمه نیروهای ساسانی به قلعه های بیزانس در بین النهرین و ارمنستان.
سال ۶۱۶ بعد از میلاد: فتح مصر توسط ساسانیان.
سال ۶۲۳ بعد از میلاد: پیشروی بیزانس ها به سرزمین های تحت نفوذ ایران در قفقاز.
سال ۶۲۸ بعد از میلاد: تصرف پایتخت ساسانیان(تیسفون) توسط بیزانس ها و خلع خسرو پرویز به دست بزرگان ساسانی.
سال ۶۳۷ بعد از میلاد: شکست ارتش ساسانی در نبرد قادسیه از اعراب تازه مسلمان.
سال ۶۴۹ بعد از میلاد: سقوط امپراتوری ساسانی.

فصل اول: پارسیان

شاید بتوان جامعه ایران را در زمان هخامنشیان به مثابه یک جامعه فئودال مبتنی بر نظام ارباب و رعیتی توصیف کرد. این جامعه از گروهی اشراف زاده، خدمتکار و زیردست تشکیل می شد. تمام ایرانیان زیردستان پادشاه به حساب می آمدند، خدمت نظامی اجباری و الزامی بود و حتی اشراف زادگان نیز از این قاعده مستثنی نبودند. معافیت از خدمت در دربار یا خدمت و جنگیدن در میدان جنگ تنها شامل پادشاه می شد. طبق نوشته های استرابو (مورّخ رومی) ، فرزندان پسر پارسیان تا قبل از سن پنج در کنار پدرشان حضور نداشتند و با مادرانشان زندگی می کردند. بعد از آن، از سن ۵ تا ۲۰ سالگی آن ها تحت آموزش قرار می گرفتند که چطور سوارکاری کنند و چطور از کمان استفاده کنند و راستگو باشند.
آموزش و خدمت نظامی پسران تا سن ۲۴ سالگی ادامه می یافت، به عبارتی دیگر آن ها از ۲۰ تا ۲۴ سالگی (به مدت چهار سال) وظیفه سربازی را انجام می دادند. پس از آن، جوانان به گروه های ۵۰ نفره تقسیم می شدند که هر گروهی تحت فرماندهی یکی از فرزندان اشراف زاده یا بزرگان دربار بودند. در تایید این گفته، هرودوت (مورّخ یونانی) می نویسد: زمانی که کوروش در سال ۵۳۰ پیش از میلاد به آخرین سفر نظامی خود رفت، داریوش تنها ۲۰ سال داشت و بنابراین در سنی نبود که خدمت نظامی انجام دهد. در حالی که او یکی از نیزه داران کمبوجیه بود و طی سال های ۵۲۸ و ۵۲۷ پیش از میلاد در مصر خدمت می کرد.
بعد از خدمت در آنچه که آن را ارتش ملی پارسیان می نامیم، افراد از خدمت سربازی مرخص می شدند و دوره سربازی آن ها به پایان می رسید اما تا سن ۵۰ سالگی همچنان برای خدمت در نظام و ارتش مسئول و مشمول بودند. ظاهراً گزنفون (دیگر مورّخ یونانی عهد هخامنشیان) تا حدی با این ترتیب مخالف است، زیرا او معتقد است که مردان جوان در سن ۱۷ سالگی وارد خدمت نظامی می شدند که ۱۰ سال طول می کشید. با وجود این او در قسمت دیگری می گوید که جوانان پارسی تا ۲۵ سال بعد هنوز جزو افراد و نیروهای ارتش ملی ایران برای شرکت در عملیات های نظامی در مواقعی ضروری محسوب می شدند و در آن سن که تقریباً بیش از سن ۵۰ سالگی بود، به گروه پیش کسوت ها ملحق می شدند. البته گزنفون اضافه می کند که در ارتش پارسیان حدود ۱۲۰ هزار نفر نیرو وجود داشته است.

آرایش نظامی

ارتش ملی پارسیان از لشکرهایی تشکیل می شد که تعداد افراد آن هزار نیروی نظامی بود. قدیمی ترین واژه و کلمه پارسی برای نامگذاری این لشکرهای هزارنفره، هزارابام بود. کلمه ای که از هزار به معنی عدد هزار و پسوند بام برای تبدیل اسم به یک اسمی عددی، تشکیل شده است. هر لشکر یا هنگ هزار نفره تحت فرماندهی شخصی به نام هزاراپاتیس بود. هر لشکر ۱۰۰۰ نفره به ۱۰ صتابام صدنفره تقسیم می شد و هر صتابام خود به ۱۰ داتابام ۱۰ نفره تقسیم می شد.
گزنفون در کتاب سایروپدیای خود از تمام این گروه ها نام می برد، هر چند که او برای نام بردن آن ها از معادل یونانی آن ها استفاده می کند. او همچنین از عنوان فرماندهانی نام می برد که در ارتش رهبری و فرماندهی گروه های ۵ و ۵۰ نفری را برعهده داشتند. البته نیازی به گفتن نیست که تناسب و توازن کامل این سیستم همیشه ثابت نبود و وضعیت دسته این واحدها بسته به شرایط تغییر می کرد.

جاویدان ها (ارتش نامیرا)

مهم ترین ارتش ملی پارسیان که شامل ۱۰ هزار نیروی جنگی می شد. این نیروها، ارتش نامیرا یا گروه جاویدان نامیده می شدند. به نظر می رسد که قدیمی ترین واژه ایرانی برای نامیدن این گروه امرتاک باشد. احتمالاً امرتاک از سربازانی تشکیل یافته بود که جزو بهترین ها و برگزیدگان ارتش ملی ایران بودند. هرودوت می گوید: این گروه به این دلیل به ارتش نامیرا مشهور بودند که تعداد این افراد همیشه ثابت می ماند و نیروهای آن به طور مستمر حفظ و جایگزین می شوند.
هرودوت این توضیحات را در مورد ارتش خشایارشا می دهد، زمانی که ایرانیان از سارد (شهری در غرب ترکیه کنونی) لشکرکشی کرده بودند تا به یونان حمله کنند: پادشاه در قلب لشکر قرار گرفته بود. پشت سر او هزار نیروی سواره نظام حضور داشتند که از میان ایرانیان به خدمت گرفته شده بودند. پشت سر آن ها گروه نیزه داران قرار گرفته بود. آن ها نیز ایرانی بودند و نیزه های خود را به طرف پایین نگه داشته بودند. سپس پادشاه سوار بر ارابه سلطنتی رسید. پشت سر او گروه دیگری از نیزه داران وارد میدان جنگ شدند که تعداد آن ها هزار نفر بود و از میان بهترین و شایسته ترین نجیب زادگان ایرانی انتخاب شده بودند. آن ها نیزه های خود را عمودی و قائم در دست گرفته بودند، سپس هزار سواره نظام دیگر وارد میدان شدند. این نیروها بر روی نیزه های خود انارهای طلایی داشتند. آن ها دور تا دور ۹ هزار نفر دیگر از نیروهای پیاده نظام را گرفته بودند و از آن ها پشتیبانی می کردند.
البته از آن جا که هرودوت منابع مورد استفاده خود را نام نمی برد، مشخص نیست که او بر چه اساسی این گزارشات را ارائه داده است. نوشته های دیگر مورّخان به این موضوع اشاره می کند که هزار نیزه دار با نقش سیب نیز جزو محافظان مخصوص پادشاه بودند. این افراد شامل ایرانیان با اصل و نسب می شدند و ته نیزه های آن ها طلایی بود. آن ها به خاطر داشتن جایگاه و مقام اجتماعی بالا از میان ده هزار نیروی جاویدان انتخاب می شدند و گارد ویژه وی محسوب می شدند. با دانستن این موضوع که داریوش بزرگ یکی از نیزه داران کمبوجیه بوده است؛ شاید بتوان نتیجه گرفت که این هزار نیزه دار از خانواده های اشراف زاده بودند. در حالی که نیروهای ارتش جاویدان لزوماً از خانواده های اصیل نبودند.



از راست به چپ: نیزه دار مادی، نیزه دار پارسی، کماندار و نیزه دار از گارد جاویدان شوش



۱- ارابه چهار اسبه داس دار که در زمان کوروش بزرگ طراحی شد و به سبب وجود تیغه متصل به چرخ، هراس زیادی در صفوف دشمن ایجاد می کرد. ۲- نقش یک مهر هخامنشی که از مصر یافت شده است. در این نقش، داریوش بزرگ سوار بر ارابه دو اسبه در حال تیراندازی است. ۳- مدلی از ارابه چهار اسبه هخامنشی با دو مُغ (کاهن) سوار بر آن که امروزه در موزه انگلیس نگهداری می شود.

نگهداری از اسب برای سربازان به اندازه خود سلاح ضروری بود، زیرا کوروش بزرگ مقرر کرده بود که تمام نجیب زادگان باید در همه جا از اسب استفاده کنند. باید به این نکته نیز توجه کرد که برای نجیب زادگان و اشراف ایرانی باعث رسوایی و خواری و خفت بود که پای پیاده دیده شوند. به دنبال تصرف و فتح بلخ در سال ۵۳۰ پیش از میلاد، کوروش در جنگی کم اهمیت علیه ماساژت ها ـ که قبیله ای شورشی در شرق امپراتوری بودند ـ زخمی شد. سرانجام با عفونت کردن زخم، پادشاهی کشته شد که فاتح نیمی از دنیای شناخته شده آن روزگار بود.

نظرات کاربران درباره کتاب مردان در جنگ

سلام و با تشکر فراوان از زحمات شما. بسیار عالی است. محمد توکلی
در 3 سال پیش توسط mta...147
خیلی قشنگ بود. ممنون
در 3 سال پیش توسط moh...our
خوب
در 2 سال پیش توسط Alireza 7
کتاب خوبی هست
در 3 سال پیش توسط meh...253
بد نیست
در 3 سال پیش توسط rez...686
خوبه
در 3 سال پیش توسط fbb...875
:D
در 3 سال پیش توسط p.f...014
به نظرم جالب نبود
در 2 سال پیش توسط ali...i78