فیدیبو نماینده قانونی نشر نی و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب آقای سفیر
گفت و گو با محمد جواد ظریف

نسخه الکترونیک کتاب آقای سفیر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب آقای سفیر

این نوشتار، نه بسان سنت تذکره‌نویسی در پی ذکر نیک و بد آدمیان و بالمآل قضاوت درباره سرشت و سرنوشت آنان، و نه به‌مانند آنچه که این روزها به «طرح‌های تاریخ شفاهی» شهره‌اند، در پی ثبت و ضبط خاطراتِ صِرف یک چهره سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی است؛ اگرچه رگه‌هایی از آنچه گفته شد را با خود دارد اما بیش از همه در پی چگونگی فهم سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در پهنه تجربه تاریخی آن است؛ تجربه‌ای که گاه در مقام الگو و عمل، متعارض و مبهم ظاهر می‌شود و از این زاویه سؤالات و حتی شایعاتِ فراوانی برمی‌انگیزد. از این رهگذر، ظهورِ گاه و بی‌گاه شخصیت‌ها و افراد برجسته در صحنه نمایش روابط و سیاست خارجی ایران و تأثیر این حضور در تأمین منافع و حفظ و استمرار موجودیت ملی چنان نزدِ اهل فن آشکار است که نیاز چندانی بر افزودن تصدیق بر محلِ صدقِ این گزاره باقی نمی‌ماند.

ادامه...
  • ناشر نشر نی
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 5.11 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۶۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب آقای سفیر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:


مقدمه

این نوشتار، نه بسان سنت تذکره نویسی در پی ذکر نیک و بد آدمیان و بالمآل قضاوت درباره سرشت و سرنوشت آنان، و نه به مانند آنچه که این روزها به «طرح های تاریخ شفاهی» شهره اند، در پی ثبت و ضبط خاطراتِ صِرف یک چهره سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی است؛ اگرچه رگه هایی از آنچه گفته شد را با خود دارد اما بیش از همه در پی چگونگی فهم سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در پهنه تجربه تاریخی آن است؛ تجربه ای که گاه در مقام الگو و عمل، متعارض و مبهم ظاهر می شود و از این زاویه سوالات و حتی شایعاتِ فراوانی برمی انگیزد. این انگیزه مرا بر آن داشت که هم صحبتی با یکی از برکشیدگان این نظام سیاسی در عرصه دیپلماسی را غنیمت بدانم و چند و چون تصورات موجود درباره سیاست خارجی را آن گونه که خود می فهمیدم یا تصور می کردم که جامعه به دانستن درباره آن مشتاق است، در حدّ امکان و بضاعت با او در میان گذارم. از این رهگذر، روابط خارجی ایران در تاریخ پرنشیب و فراز خود، به ویژه در دوران معاصر، گاه با بزنگاه هایی حساس و دقایق نفس گیری روبه رو بوده که صرفاً به جهت برخورداری از دیپلماسی باکیفیت و دیپلمات های وطن پرست و شایسته، توانسته به سلامت طی طریق کرده و ادامه مسیر دهد. شاید بهتر از همه، هانس. جی. مورگنتا به خوبی اهمیت این مسئله را در کتاب تاثیرگذارش، سیاست میان ملت ها(۱)، خاطرنشان کرده باشد. او ذیل عناصر قدرت ملی با ذکر مواردی نظیرِ جغرافیا، منابع طبیعی، توان صنعتی، آمادگی نظامی، جمعیت، منش و روحیه ملی و...، مهم ترین عامل قدرت ملی را کیفیت دیپلماسی می داند و در ادامه می نویسد: می توان گفت سایر عوامل تعیین کننده قدرت ملی به منزله مواد خامی هستند که قدرت ملی از آن به وجود می آید. کیفیت دیپلماسی یک دولت همه آن عوامل متفاوت را به صورت مجموعه ای منسجم ترکیب می کند، به آن ها جهت و وزن می دهد، و با دمیدن روح قدرت بالفعل در آن ها امکانات بالقوه و خفته آن ها را بیدار می کند. هدایت امور خارجه یک دولت توسط دیپلمات ها در دوران صلح از نظر قدرت ملی همانند اِعمال استراتژی و تاکتیک های نظامی توسط رهبران نظامی در دوران جنگ است. دیپلماسی، هنر مرتبط ساختن عناصر قدرت ملی به موثرترین شکل با آن گروه از ویژگی های شرایط بین المللی است که مستقیماً به منافع ملی مربوط می شوند. وی با بیانی هشدارگونه معتقد است که دیپلماسی مغز متفکر قدرت ملی است، همان گونه که روحیه ملی جان آن است؛ اگر بینش آن کاستی یابد، قدرت داوری اش دچار نقصان می شود، و اراده اش تضعیف می گردد، در این صورت هیچ یک از امتیازات ناشی از موقعیت جغرافیایی، خودکفایی در مواد غذایی، مواد خام و تولید صنعتی، آمادگی نظامی، تعداد و ویژگی های جمعیتی در درازمدت چندان به کار ملت نخواهند آمد. ملتی که بتواند به داشتن همه این امتیازات ببالد، اما دیپلماسی مناسب با آن ها را نداشته باشد، ممکن است از طریق وزنه خالص سرمایه طبیعی اش به موفقیت های موقت نائل شود، اما در درازمدت با به کارانداختن ناقص، ناپیوسته و مُسرفانه این سرمایه طبیعی در راه اهداف بین المللی اش، آن را بر باد خواهد داد.
از این رهگذر، ظهورِ گاه و بی گاه شخصیت ها و افراد برجسته در صحنه نمایش روابط و سیاست خارجی ایران و تاثیر این حضور در تامین منافع و حفظ و استمرار موجودیت ملی چنان نزدِ اهل فن آشکار است که نیاز چندانی بر افزودن تصدیق بر محلِ صدقِ این گزاره باقی نمی ماند. با این وصف برشمردن چند نمونه مهم تاریخی از این دست خالی از فایده نیست.
ناصرالدین شاه قاجار که بنا به تشویق و توصیه برخی رجال و یا مشاهده شخصی از توسعه و تغییرات اروپاییان، هر از چند گاهی سودای اصلاحات در سر می پروراند، در دور دوم اقدامات خود در جهت بهبود اوضاع و احوال مملکت به میرزا حسین خان قزوینی ملقب به مشیرالدوله و بعدها ملقب به سپهسالار روی می آورد که ابتدا، کارپرداز دولت قاجار در بمبئی سپس کنسول در تفلیس و آن گاه وزیرمختار ایران در استانبول و حتی یک دوره هم وزیر امور خارجه می شود.
محمدعلی فروغی روشنفکر، مترجم، ادیب، روزنامه نگار و سیاستمدار ایرانی به عنوان شخصیتی ذوابعاد و اولین و آخرین نخست وزیر رضاشاه، در شمایل یک دیپلمات، سکانداری وزارت امور خارجه، عضویت و ریاست هیئت اعزامی ایران به کنفرانس صلح پاریس بعد از جنگ جهانی اول ( ۱۹۱۹ ) و ریاست جامعه ملل را نیز در کارنامه داشته است. از آن جا که مسائل حوزه سیاست خارجی هر کشور در پیوندی دائمی با مباحث سیاست داخلی آن کشور است، گزافه نخواهد بود اگر بگوییم دو تن از نخست وزیران پرآوازه محمدرضاشاه، یعنی احمد قوام السلطنه و دکتر محمد مصدق، بخش عمده ای از شهرت سیاسی شان را مدیون درایت و نقش آفرینی در حوزه دیپلماسی و سیاست خارجی شان هستند.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی، دستگاه دیپلماسی کشور بعد از وقفه ای کوتاه و سپس تسلط بر امور، هم زمان با برکناری بسیاری از کارمندان و دیپلمات های منسوب به رژیم پهلوی ناچار به بهره گیری از توان، تجربه و مهارت نسلی از جوانانی می شود که آشکار و پنهان در براندازی دودمان پهلوی و استقرار نظام جدید تمام تلاش خود را به کار گرفته اند. این نسل از جوانان انقلابی به سرعت جذب دستگاه های اجرایی و علمی کشوری می شوند که به شدت به وجود آن ها نیازمند است. نوشتار پیش رو روایت شفاهی یکی از همین جوانان انقلابی است که سرگذشتِ زندگی سیاسی اش برشی از تاریخ دیپلماسی ایران و تدقیق در سلوک حرفه ای اش یکی از بهترین شیوه های فهم سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است.
گفت وشنود چهل ساعته این جانب با آقای دکتر محمدجواد ظریف، دیپلمات و سفیر سابق ایران در سازمان ملل متحد، از آن دست تجربه هایی است که به راحتی امکان تکرار در آن وجود ندارد. روایت ظرافت های دیپلماسی ایرانی از زبان ظریف که بی شک یکی از پهلوانان این حوزه در دوران خویش است، مصداق تامّ و تمام امور سهل و ممتنع است. سهل است، چراکه ظریف، از شخصیتی مهربان، موءدب، ساده و متواضع برخوردار است و این، کارِ با وی را در بدو آشنایی سهل می نمایاند و ممتنع است، زیرا در حوزه مباحث تخصصی حرفه خویش فردی است که جدّی، معتقد، منظم و پیگیر در اصول و ارزش های خود جلوه می کند. گاه در خلال گفت وگوها پیش می آمد که از طرح موضوع یا ذکر واقعه ای چنان به هیجان می آمد و با شوق و ایمان سخن می راند که پنداشتی موضوع مورد بحث، نه صرفاً خاطره ای از زمان های دور، که به مثابه امر حادث، همین امروز رخ داده است. گاه در خلال گفت وگوها پیش می آمد که دردمندانه از ذکر واقعه ای که به زعم او موفقیت آمیز نبود یا توفیقات در آن کم رنگ بود، ملول و مکدّر می شد. از شنیدن این که کارگزاران جدید سیاست خارجی از تجربیات و اشتباهات گذشتگان عبرت نمی گیرند، به خشم می آمد، و آن جا که سخن از ایران و تمامیت سرزمینی و موفقیت در دفاع از منافع ملی ایرانیان توسط وی و همکارانش می شد، با تواضع از یادآوری غرورآمیز آن خاطره، شاد می گشت. گاه که در خلال گفت وگوها بنا به ضرورت، با نگاهی آسیب شناسانه و انتقادی به بررسی مسائل می پرداختیم، بی پروا گذشته خود و دستگاه دیپلماسی را نقد می کرد و از بیان برخی تصورات ناصوابی که در ابتدا در نحوه تعاملات بین المللی وجود داشته، احساس نگرانی نمی کرد.
حضور بیست وپنج ساله دکتر محمدجواد ظریف در سازمان ملل متحد از وی چهره بین المللی ممتازی ساخته است. این حضور در سال های اول پس از پیروزی انقلاب از زمانی که وی در کنار تحصیل در دوره دکترا در دانشگاه کلمبیا و دانشگاه دنور، به عنوان کارمند غیررسمی و محلی در نمایندگی ایران در نیویورک کار خود را شروع کرده، تا زمانی که سفیر اول و نماینده دائم جمهوری اسلامی در آن جا بوده، تداوم داشته است. حتی یک دهه تصدی معاونت بین الملل وزارت امور خارجه نیز نتوانست ارتباط وی با این مهم ترین نهادِ بین المللی را به طور کامل قطع کند. تلاش های بین المللی وی در جهت اعاده حقوق ایران در دوران جنگ تحمیلی و مذاکرات مربوط به قطعنامه ۵۹۸ و نیز دور اول مذاکرات هسته ای ایران با کشورهای غربی یا اهمیت نقش وی در پیشبرد مذاکرات اجلاس اول بُن درباره آینده افغانستان و سپس عراق، قبل و بعد از حمله نظامی امریکا به این کشور، تا عضویت در گروه شخصیت های برجسته دبیرکل ملل متحد در طرح گفت وگوی تمدن ها، تا ریاست بر ده ها مسئولیتِ خرد و کلان بین المللی، تا حضور موثر در جامعه امریکایی و توان تاثیرگذاری بر افکار عمومی و رسانه های این کشور و...، همه و همه سبب شده که دوست و دشمن در مقام قدردانی و تمجید از او لب به سخن بگشایند.
تلاش های مجدّانه ظریف در دفاع از اهداف و ارزش های نظام جمهوری اسلامی و توانمندی او در اقناع همتایانش، بارها مقامات عالی نظام را به تحسین وی واداشت. اما این واکنش ها محدود به مرزهای ایران نمی شود. بسیاری از اهالی رسانه و شخصیت های بین المللی در این کار، خود پیشتاز و پیشقدم بوده اند. تجلیل باشکوه در روز خداحافظی ایشان در مقر سازمان ملل متحد و ایجاد صف طولانی از ملاقات کنندگان خارجی، شاهدی بر این مدعاست. کار بدان جا می رسد که وزیر سابق امور خارجه امریکا، هنری کیسینجر در تقدیم کتاب معروفش دیپلماسی به ایشان در صفحه اول کتاب می نویسد: تقدیم به دشمن قابل احترامم؛ محمدجواد ظریف.
بررسی کارنامه ظریف و توجه به جنبه های مثبت و منفی عملکرد او، نمونه بسیار ارزشمندی برای مطالعه رفتار دیپلمات های جمهوری اسلامی در مواجهه با جهان خارج در ذیل مطالعه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. خصلت عام و ویژه مناسبات ایران و جهان، گسست ها و پیوندهای تاریخی در سیاست خارجی؛ عنصر ژئوپولیتیک و تاثیر آن در قدرت منطقه ای ایران؛ خوانش انقلابی رویدادهای بین المللی، برگرفته از آموزه های مکتب تشیع؛ تمایزِ آشکار دیپلمات و دیپلماسی ایرانی در مقایسه با هنجارهای پذیرفته شده جهانی؛ آیین گفت وگوی منحصربه فرد و درجاتی از تقابل و تعارض تا تعامل و همکاری از دیگر نکاتی است که ذهن جست وجوگر هر خواننده ای را در این کتاب با خود همراه خواهد کرد.
اغلب گفت وگوها، به استثنای یک دوره کوتاه که ایشان معاون بین الملل آقای دکتر جاسبی در دانشگاه آزاد اسلامی بودند، در اتاق ایشان در دانشکده روابط بین الملل وزارت امور خارجه انجام شد و این فرایند از زمستان ۱۳۸۹ تا بهار ۱۳۹۱ به طول انجامید. بنا به فرصتی که ایشان در اختیار داشتند از کم تر از یک ساعت تا بیش از سه ساعت، زمان گفت وگوی هر جلسه در نوسان بود. جلب موافقت دکتر ظریف برای گفت وگو به سادگی امکان پذیر نبود، چراکه ایشان پس از بازگشت از آخرین ماموریت سیاسی اش در نیویورک هیچ گونه مصاحبه یا سخنرانی عمومی را نمی پذیرفت و تنها در کلاس های درسش از منظر آکادمیک به تحلیل موضوعات چندجانبه می پرداخت. شرط ایشان برای گفت وگو واردنشدن به اسناد محرمانه و اسرار مملکتی بود. این مسئله در بیان خاطرات مربوط به مذاکرات هسته ای ایران جدی تر خود را نشان می داد. لذا از این حیث محدودیت هایی وجود داشت که گریزناپذیر می نمودند. روال گفت وگو چنین بود که چند روز پیش از هر جلسه، به فراخور بحث پیش رو، مطالعه و سوالاتی را از پیش آماده و طراحی می کردم. اگرچه بسیار می کوشیدم گفت وگو، خود مسیرش را بیابد، گاه دامنه مباحث، حواشی ای را با خود به همراه می آورد که بنا به اصرار و علاقه من، ایشان برای لحظاتی از مسیر اصلی گفت وگو فاصله می گرفتند.
گفت وگو از دو بخش ِ اصلیِ ۱) بیان رخدادها و خاطرات با درون مایه ای آسیب شناسانه و ۲) مباحث مرتبط نظری در حوزه دانش روابط بین الملل و سیاست خارجی، با تاکید بر تخصص آکادمیک آقای دکتر ظریف، تشکیل شده است. حجم اولیه کتاب چیزی نزدیک به دوبرابر حجم فعلی بود که بارها با وسواس ِ تمام، بخشی از آن کاستم یا اندکی بر آن افزودم. گاه مطلب، آن میزان که انتظار داشتم دلچسب از آب درنمی آمد و همین امر کافی بود تا در مجالی دیگر، گفت وگویی دیگر با دقت بیش تری ترتیب دهیم و در این میان صبر و حوصله و تاملات دکتر ظریف در جهت بهبود کار مثال زدنی بود. گاه در جلسات گفت وگو پرسش هایی را مطرح می کردم که لزوماً مشغله ذهنی خودم نبود و بیش تر دغدغه محافل دانشگاهی یا طبقاتی از جامعه ایران را نمایندگی می کرد که بنا به اهمیت آن در حوزه عمومی، ناچار از طرح آن بودم؛ همان طور که گاه پرسش هایی در ذهن داشتم که بنا به محدودیت ها و ملاحظات، هرگز مجال طرح و بحث نیافت.
در پایان بر خود فرض می دانم از تمامی کسانی که به صورت مستقیم و غیرمستقیم در مراحل تالیف و تولید این اثر مرا یاری کردند، تشکر کنم. ابتدا مایلم مراتب سپاس خود را از مسئولین محترم نشر نی و حمایت های بی دریغشان ابراز نمایم. تدوین نهایی این اثر بیش از هر چیز، خود را مدیون کلاس درس ِ «سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایرانِ» آقای دکتر سید محمدکاظم سجادپور و آموزه های ارزشمند آن می داند. در ادامه از زحمات بی دریغ همسرم، خانم زهرا میرغفار تشکر می کنم که هم زمان با خواندن و اصلاح چندباره اثر، پیشنهادهای سودمندی ارائه دادند. از آقایان دکتر رحیم خستو و دکتر احمد بنی جمالی بابت همراهی مشفقانه شان و فراهم کردن زمینه آشنایی من با نشر محترم نی تشکر می کنم. همچنین از دوستان فاضلم آقایان دکتر محمدعلی نوریان و دکتر غلامحسین بنی اسدی و نیز دکتر محمود شیخ که یادآوری ها و نکته سنجی های ارزشمندشان همواره راهگشایم بود، بی نهایت سپاسگزارم. بدیهی است که مسئولیت هرگونه لغزش و خطایی در کتاب صرفاً برعهده من است.

محمدمهدی راجی

تابستان ۱۳۹۱

نظرات کاربران درباره کتاب آقای سفیر

!!!
در 2 هفته پیش توسط
این کتاب که براساس مصاحبه ودر زمان بازنشستهگی به اجبار ایشان .......
در 5 ماه پیش توسط
بسیار کتاب خوبیست پیشنهاد می کنم بخونید
در 6 ماه پیش توسط
از خونش اون وقت میشه لذت برد که جهت گیری های فکریتون رو بزارید کنار و به عنوان یه بی طرف بخونیدش تا اینکه از اول کتاب رو تو بوته نقد قرار بدین. خوندن این کتاب مطمئنا بسیاری از سوال ها درباره پرونده جنگ با عراق، پرونده هسته ای، سیاست ایران در منطقه، روابط با همسایگان و... رو پاسخ میده
در 7 ماه پیش توسط
این کتاب روایت مردی است که صنعت هسته ای یک کشور را به یک تعهدی که هرگز عمل نشد فروخت
در 7 ماه پیش توسط